بدهي جام جهاني به خيابان هاي ايران / فصل دوم پاداش ها!

نگاه اول
امشب يكي از مهم ترين بازي هاي تاريخ فوتبال كشورمان در ال سالوادور برزيل برگزار مي شود؛ مسابقه اي كه ممكن است اولين صعود ايران به مرحله حذفي را بين همه ادوار جام هاي جهاني رقم بزند. اين ثلث سوم از امتحاناتي است كه هيچ كس نسبت به نتايج آن خوشبين نبود. قرار بود يك كارنامه پر از تجديد داشته باشيم، قرار بود اولين دانش آموزي باشيم كه پرونده زير بغل به خانه برمي گردد، قرار بود يك ضرب رد شويم؛ مردود شهريور در خرداد! حالا اما خيلي از شاگرد ممتازها برگشته اند و ما مانده ايم تا آخرين بخت مان را بيازماييم. خدا را چه ديديد، شايد روي شانه هاي شايستگي و اقبال، رفتيم و سر سابيديم به بالاترين عرش فوتبال مان!

نگاه دوم
وقتي يك ماه پيش كارلوس كرش گفت: «بازي با آرژانتين پاداش صعود ما به جام جهاني است» شايد خيلي ها منظورش را نفهميدند، اما حالا همه مي دانند مرد پرتغالي كجا را مي ديده و چه مي گفته! جذاب ترين جنبه حضور در جام جهاني براي كشوري مثل ايران، شايد همين باشد كه پنجه در پنجه بزرگان بيندازي و لياقت كشورت را به رخ بكشي. تنها چند دقيقه بعد از بازي ما و آلبي سلسته، آرژانتيني ها در معتبرترين صفحات فيس بوكي تيم ملي شان به جان هم افتاده بودند و حريف مغبون شده آسيايي را ستايش مي كردند. يك نفر نوشته بود: «از نمايش ايران شوكه شدم. نمي دانستم آنها فوتبال هم دارند!» و حالا اگر صعود كنيم، بازي با فرانسه هم مي تواند در راه باشد؛ فصل دوم پاداش ها! خروس ها تا اينجا پوست همه را كنده اند و يكي از مدعيان اصلي قهرماني به حساب مي آيند، اما باكي نيست. اگر سقف روياها را لمس كرديم و بالا رفتيم، شايد براي بنزما و شركا هم چاره اي انديشيديم. از اين مهمتر اما، همان است كه در چنان شبي، دنيا دوباره به ما نگاه خواهد كرد؛ خيره خيره، بدون پلك زدن!

نگاه سوم
بازي با بوسني مي تواند تكميل كننده يك داستان زيبا باشد؛ نقطه عطف يك حماسه! ما مي توانيم صعود كنيم و تاريخ فوتبال مان را تكان بدهيم، اما حتي اگر چنين اتفاقي رخ ندهد، باز تيم ملي تورنمنت موفقي را پشت سر گذاشته است. اين تيم نشان داده كه طي 3 سال گذشته در خواب نبوده و گام به گام پيشرفت كرده است. شايد روزي كه در اولين بازي مقدماتي جام جهاني تيم مان در تاشكند مايوس كننده ظاهر شد، خيلي ها فكرش را هم نمي كردند كه بشود به اين بچه ها اميد بست، اما آنها مدام جلوتر رفتند. نمايش ما با قطر در دوحه قابل مقايسه با بازي مان برابر اين تيم در تهران نبود، چنانكه شاگردان كرش در اولسان به مراتب منطقي تر از ورزشگاه آزادي با كره جنوبي جنگيدند. اين سير صعودي را خيلي آسان مي توان رصد كرد و البته اميدوار بود كه در آينده نيز به حركتش ادامه بدهد. طبيعي است كه ميليون ها ايراني دوست دارند ما بوسني را ببريم و بالا برويم، اما حتي اگر اين اتفاق هم رخ ندهد باز اين تيم معجزه اش را كرده است. معجزه بالاتر از اينكه يك ماه پيش خيلي ها مي گفتند اين تيم ملي «محبوب» نيست، اما حالا تك تك اين بچه ها گوشه قلب ملت جا خوش كرده اند؟

نگاه چهارم
جام جهاني برزيل، يك شادي درست و حسابي به خيابان هاي تهران بدهكار است؛ يك خوشحالي دسته جمعي خالي از ترديد. بعد از دو بازي سزاوارانه كه البته حاصل عددي امتيازاتش دندانگير نبوده، حالا وقت آن است كه جدول هم به ياري ايرانيان بشتابد و يك شب زنده داري رويايي به آنان پيشكش كند. امشب مي تواند شبي باشد كه كسي براي بوق زدن دچار شك نشود و نعره هيچ هواداري صرفا از وفاداري و قدرشناسي اش ناشي نشود. امشب مي تواند شبي باشد كه ايران يكپارچه غرق در نشاط شود. اين بدهي جام است به ما؛ به تاوان دزدي داور صرب، به تقاص آن همه توپ گل نشده و البته به پاس عزم جزم سختكوش ترين فوتباليست هاي دنيا. بدهي ات را تسويه كن جناب جام، ميليون ها نفر چشم انتظارند.

نویسنده: رسول بهروش