درددل هاي شفقتيان: بهترین دفاع چپ ایران بودم که پرسپولیسی شدم اما...

قدیمی ترها منوچهر شفقتیان را می شناسند؛ او سال ها پیش و در روزهایی که از پول در فوتبال خبری نبود و بازیکنان مجانی بازی می کردند و به تیم هایشان عرق و تعصب داشتند، در پرسپولیس توپ می زد! حکایت این روزهای فوتبالیست ملی پوش دیروز و پیشکسوت امروزی، پر از غم و غصه است. این حکایت را خودتان بخوانید:

«نمي دانم چه بگويم، نمي دانم از كجا شروع كنم. حرفم را به چه كسي بزنم. باور كنيد دلم خيلي گرفته است. از همه ناراحتم، روزهاي زيادي است با خودم كلنجار مي روم. مدام به خودم مي گويم كاش فوتباليست نمي شدم!»

 مدافع سابق قرمزها دوست نداشت درباره ماجراهايي كه براي محل اسكانش رخ داده بود، حرف بزند: «من رفته بودم مسكن مهر اسمم را نوشتم. بايد مبلغي را پرداخت مي كردم. پول نداشتم، از صاحبخانه ام پولم را گرفتم. پول پيش خانه ام دو ميليون تومان بود. متأسفانه مشكلات ادامه يافت. بايد خانه را تخليه مي كردم و پول نداشتم براي دادن به مسكن مهر. البته بايد از اين عزيزان تشكر ويژه كنم. برايم سنگ تمام گذاشتند. مشكلاتي پيش آمد كه زياد دوست ندارم به آن بپردازم البته از رويانيان و سعيد شيريني ممنون هستم. اين ها برايم كار بزرگي كردند.»

او درباره روزهايي گفت كه به پرسپوليس رفت، ماجراي قرمزپوش شدن شفقتيان اينچنين بود: «سال 67 بود، در دارايي بازي مي كردم. كاپيتان بودم، توانستم بهترين دفاع چپ ايران شوم. آن موقع مثل الان نبود كه شب بخوابي و صبح بلند شوي پرسپوليسي شوي. 11 سال فوتبال بازي كردم، زحمت كشيدم تا بتوانم به پرسپوليس بروم. البته اين را هم بايد بگويم در تمام رده هاي ملي بازي كرده بودم. آن موقع از جمع 11 بازيكن ثابت پرسپوليس 7 نفر عضو تيم ملي بودند. آن تيم رؤيايي كل بازيكنانش روي هم يك ميليون و 200 هزار تومان قيمت داشتند اما حالا...» شفقتيان خاطره اي را تعريف كرد: «شايد باور نكنيد اما نه من بلكه همه فوتباليست هاي قديمي نمي دانستيم رباط صليبي پا يعني چي. MRI به چي مي گن و... ما وقتي بازي داشتيم، چند ساعت قبل تر از خانه به ورزشگاه مي رفتيم. من آرزويم اين بود وقتي در زمين مي روم، بهترين باشم. وقتي دربي داشتيم، همه چيز را برايمان حرام مي كرديم. دو، سه سال پيش شب قبل از دربي به بيمارستان رفته بودم. ساعت 2 نيمه شب كه كارمان تمام شد و خواستيم برگرديم، در ميدان سعادت آباد يك بازيكن پرسپوليس را ديدم كه فردايش بايد در دربي بازي مي كرد. با ماشين مدل بالا و همراه پر حرف و حديثش در خيابان ويراژ مي داد و همين بازيكن فرداي آن روز در دربي و در زمين كاري كرد كه پرسپوليس باخت و حركتش در اشعار هواداران استقلال جاودانه شد! و صدالبته مي بينيم عمر فوتبال اين عده قبل از سي سالگي تمام مي شود...»

شفقتيان از روزي مي گويد كه به ديدار كفاشيان رفت: «رفته بودم پيش كفاشيان. داشتم برايش حرف مي زدم. گفت تو اگر شفقتيان هستي، من هم كفاشيان هستم. داشت روزنامه مي خواند. يك نگاه به من مي كرد و يك نگاه به روزنامه. به حرف هايم توجهي نداشت. هي منشي اش را صدا مي زد و مي گفت خانم فلاني، ببين اين چيزي كه در روزنامه نوشته اند، چيست. اين بي احترامي ها را ديدم، بلند شدم و رفتم. آقاي كفاشيان فوتبال را عقب انداخته است.» شفقتيان حرف هايش را چنين با خبرورزشي به پايان رساند: «مني كه در اين فوتبال سال ها حضور داشته ام، يك درخواست دارم؛ من 20 سال در اين مملكت بازي كردم، زحمت كشيدم، عرق ريختم، نمي خواهم كمك بلاعوض كنند.

يكي پيدا شود و يك تيم بدهد. يعني در ليگ دسته يك، دسته دو، دسته سه، نوجوانان، جوانان، اميد جا براي من نيست؟ من يك پرايد داشتم، با اين پرايد مسافركشي مي كردم. سكته كردم. نتوانستم اقساط اين پرايد را بدهم. بيمه اش هم تمام شد. الان سه ماه است كه پرايدم را خوابانده اند و نمي توانم آزادش كنم. تمام بدهي ام براي ماشين 7 ميليون تومان است. حاضرم با يك جا قرارداد ببندم اين پول را بدهند و يك سال مجاني برايشان كار كنم. خواهش مي كنم جوري كه غرورم حفظ شود، از ما قديمي ها استفاده كنند. به خدا من مدرك مربيگري گرفته ام. مدرك A، مدرك اروپايي، مدرك مربيگري فوتسال و... دارم. مي توانم به جوان ها خدمت كنم.»