راهی که می تواند به حضور «امیدها» در المپیک برزیل منتهی شود/ عبور از دیوار لرزان چین

بازی سوم (و آخر) ایران در گروه اول مسابقات انتخابی فوتبال المپیک 2016 امشب در برابر چین در ورزشگاه عبدا... بن خلیفه شهر دوحه مرکز قطر برگزار می شود.

برخلاف ناامیدی های برخاسته بعد از شکست در دیدار دوم مقابل «قطر میزبان» شانس صعود هنوز هم برای تیم ملی امید ایران کاملا متصور و این امر به وضوح در دسترس است و کافی است که برنده این دیدار باشیم تا صعودمان قطعی شود. شاید سوریه در صورت شکست دادن قطر یک مثلث 6 امتیازی در صدر جدول گروه اول ایجاد کند و کار به گل شماری بکشد اما قطر حتی اگر قصد تبانی با یک کشور دیگر عرب زبان را داشته باشد، معمولا با سوری ها یک وجه مشترک و منافع یکسان نداشته است و از طرف دیگر چون شکست در این دیدار ممکن است به قیمت از دست دادن سرگروهی و حتی حذف قطر تمام شود، دو مسابقه روز دوشنبه رقابت های زیر 23 سال قهرمانی آسیا نبرد جدی چهار تیمی است که سه تیم از جمع شان شانس بیشتری برای صعود دارند و هرچند راه قطر به لطف توان فنی اش و مزایای میزبانی هموارتر از سایرین به نظر می رسد اما ایران در صورت غلبه بر چینی که هر دو بازی خود را با نتایجی قاطع واگذار کرده، حتی می تواند تحت شرایطی بالای دست میزبان هم بنشیند یا لااقل قطر را در صعود به مرحله بعدی همراهی کند، اینکه ممکن است این صعود با کسب رتبه دومی گروه و به تبع آن رویارویی احتمالی با ژاپن صدرنشین محتمل گروه دوم در مرحله یک چهارم نهایی همراه شود، بخشی از الزام ها و خطرات رایج در فوتبال است اما چنین تقابلی نه در روز بازی با چین بلکه در شب شکستمان مقابل قطر پایه گذاری شد و شبی که قدر فرصت های خود را ندانستیم و مالکیت توپ و میدان را داشتیم اما از قوه تعقل لازم و عمیق بی بهره بودیم و هرچند محمد خاکپور با تعویض های نیمه دومش روند بازی را بیش از پیش به سود ما کرد اما این سوال را بیشتر به ذهن آورد که چرا انتخاب های فردی اش دیر هنگام ثمر داده است و به زعم برخی کارشناسان به چه سبب مهره های کلیدی اش را دیر به میدان آورده است.

هرگونه به دیدار جمعه شب گذشته با قطر نگاه کنیم، آن دیدار را باید مسابقه ای تمام شده و فرصتی از دست رفته بدانیم اما حسن مرحله گروهی این است که حتی در صورت قبول شکست فرصتی مجدد به تیم ها می دهد تا با فتح بازی بعدی جبران مافات و مجوز صعود را کسب کنند و بازی امشب با چینی ها و عبور از دیوار لرزان تر از همیشه آنها دربردارنده چنین فرصتی برای ما است که به هیچ روی نمی توان و نباید از آن گذر کرد.

درست است که شکست یک-3 چین برابر سوریه در مسابقه دومش در مرحله اول محصول اخراج دروازه بان چین و 10 نفره شدن این تیم بود اما تیمی که در دو بازی اش 6 گل خورده با زبان بی زبانی از شکنندگی خط دفاعی خود و ضعف عمومی اش می گوید و اگر خاکپور و بچه هایش سختگیر و جدی باشند امشب برابر چنین رقیبی به یک پیروزی قاطع خواهند رسید و بالا خواهند رفت و آنگاه 4 روز تا انجام مسابقه بعدی خود وقت خواهند داشت تا صرف آمادگی هرچه بیشتر برای رویارویی با رقیب خود در مرحله یک چهارم نهایی کنند.

مسابقه ای که چون به مرحله حذفی مربوط می شود برخلاف مرحله گروهی فرصت جبرانی را به تیم بازنده نمی دهد و در عین حال چون پای فوتبال ذاتا توانمند ایران را وسط می کشد هر نتیجه ای در آن متصور است. آنچه تا امروز از عملکرد تیم ملی امید ساطع و به اذهان متبادر شده، حضور تیمی یکدست و منسجم در میدان است. تیمی که برنامه دارد و فکر و اندیشه پشت سر آن است و با آگاهی به میدان می آید و هرچند اشتباه هم می کند اما شماری از برناترین جوانان فوتبال کشور در آن عضویت دارند که برخی از آنها همین حالا عضو تیم ملی بزرگسالان هم هستند و اگر فیکس هم نباشند در فهرست های اخیر کارلوس کی روش حاضر بوده اند و از آن دست هستند محمدرضا اخباری، میلاد محمدی و مهدی ترابی و در این ارتباط می توان حسین کنعانی زادگان را هم نام برد که تا پنج، شش ماه پیش به اردوهای کی روش دعوت می شد.

این تیمی است که می تواند از سد غیر استوار چین بگذرد و به رغم تمامی دشواری کارش تا فینال هم پیش بتازد و به تبع آن فوتبال ایران را پس از 40 سال المپیکی کند و نقطه شروع این روند احتمالی می تواند (و باید) دیدار امشب با چینی ها در دوحه باشد. مسابقه ای که باید بخت ما را باز و راهمان را به سوی المپیک برزیل هموار کند.