صدای زنگ خطر؛ برانکو شنید یا نه؟

به نظر می رسد پرسپولیس بیش از آنکه به سه امتیاز این بازی فکر کند، به بازی رفت مقابل الاهلی می اندیشید. این را در رفتار بازیکنانش در زمین، آرایش تیمی و البته بی تفاوتی بازیکنانش به خوبی می شد دید. هر چند قرمزها به دنبال کسب این سه امتیاز هم بودند و نیمه اول را تهاجمی پیش بردند، اما در مجموع حملات پراکنده و بی پشتوانه و بازی رو به عقب نشان می داد که تساوی نیز نتیجه بدی برایشان نیست. این بازی پیام های بسیاری برای برانکو و شاگردانش داشت. سه برد متوالی تا اندازه ای بازیکنان این تیم را در هاله ای از تبختر و غرور فرو برده بود. عکس العمل های بیرانوند در مقابل مهاجمان حریف حکایت از یک نگاه از بالا به پایین داشت. برانکو مربی با تجربه ای است و می داند که مرز بین غرور و خودباوری تا چه اندازه نامرئی و مخرب است. شاید «غرور» واژه برازنده تری باشد تا بی تفاوتی. قرمزها دیشب مغرورانه بازی کردند و چوب آن را هم خوردند.

پیام دیگر این مسابقه مخاطبش «گادوین منشا» بود که علیرغم نارضایتی که هفته قبل بروز داده بود دو موقعیت خوب را از دست داد تا حداقل برای چند هفته دست از گله مندی بر دارد و «دل به کار بدهد». پرسپولیسی ها از داوری نیز ضربه خوردند، دو خطای مشکوک و البته تا حدی محرز روی طارمی و علیپور می توانست به روند پیروزی های این تیم کمک کند، حتی اگر داور خطای هند بازیکن سیاه جامگان را باز هم نادیده می گرفت. تنها نماینده ایران در لیگ قهرمانان آخر مرداد ماه به مصاف الاهلی عربستان خواهد رفت. این تیم که در دور مقدماتی لیگ قهرمانان عملکرد خوبی داشت و توانست با منطق به این مرحله صعود کند، این انتظار را در هوادارانش ایجاد کرده است که باز هم یک مرحله بالاتر برود و فوتبال باشگاهی ایران را در آسیا «تکانی» بدهد. پرسپولیس ظرفیت های لازم برای رسیدن به این خواسته را دارد. دست مربی تیم برای بازی با مهره ها و خنثی کردن نقشه های حریفان باز است و هارمونی لازم بین بازیکنان نیز وجود دارد.  

با این حال باید انگیزه های قرمزها تا آخرین روز رقابت های داخلی و آسیایی حفظ شود. اگر این اتفاق نیفتد از هم اکنون می توان پرسپولیس را حذف شده آخرین سهمیه ایران از آسیا قلمداد کرد. بازی با سیاه جامگان زنگ خطری برای برانکو بود. شاید آنچنان که باید و شاید صدای این زنگ «کر» کننده نباشد، اما صدای آن را می شد از دور دست ها شنید. فارغ از اشتباهات داوری، نگاه بی تفاوت بازیکنان پرسپولیس به حریف و سهل انگاشتن بازی، آفت بزرگی است که بارها در مقاطع حساس گریبان فوتبال ما را گرفته است و همچون «کنه» به بدنه تیم ها چسبیده و در نهایت پیکر بی جانی تحویل داده است.