طارمی؛ ستاره خاطره ساز

 فرار. این خلاصهِ زندگی مردِ شماره 9 خط حمله پرسپولیس است.

فرار، از وسطِ زمین تا دروازه مهدی رحمتی و پاس گل، از ایرانجوان تا پرسپولیس، از اسارتِ دیوارهایِ پادگان نیروی دریایی بوشهر تا ایرانجوان. سی و شش ماهِ دیوانه وار برای او. برای او که پایِ قرارداد صدوپنجاه میلیونیِ پرسپولیس را امضا کرد تا هوادارها به قمارِ محکوم به شکست بر سرِ پسران ناشناخته متهم کنند. برای او که همه فراموش می کردند نام اش بخشی از فهرستِ خرید پرسپولیس است. او که دیده نمی شد. در اولین تجربه بازی در آزادی، حتی مدافعان رقیب هم او را نادیده گرفتند تا پسری با پیراهنِ فرشاد پیوس، شبح وار از بین همه ذوب آهنی ها عبور کند و تا آن طرفِ خط، مراقبِ گل شدن توپ باشد. پدیده ای که دو راهی موسیقی/ فوتبال برای بوشهری ها، راه دوم را انتخاب کرده و حالا، یک ستاره غیرمنتظره است. یک فوتبالیستِ عجیب. یک گلزنِ گلنزن. یک گلنزنِ گلزن.

از طارمیِ لیگ پانزدهم، قاب های ویژه زیادی را به یاد می آوریم
بازیکنی که متفرعنانه پشتِ ضربه پنالتیِ بازی با نفت قرار می گیرد و توپ را از دست می دهد و سد راهِ پیروزی تیم برانکو می شود اما کمی بعد، بالاتر از همه فولادی ها سه امتیاز کلیدی برای پرسپولیس به دست می آورد. مهاجمی که دروازه خالی را در آخرین ثانیه های نبرد با سپاهان باز نمی کند اما در جدال با سیاه جامگان جور ده نفره شدن تیم را می کشد و آنقدر می دود که نایِ جشن گرفتن گل اش را هم ندارد.

مهدی طارمی، قهرمانِ خاکستریِ تیم برانکوست. با لحظه های روشن شبیه گل ها و پاسِ گل دربی و بوسه به نقطه ای از دست برای تقدیمِ افتخارها به مادر. با لحظه هایی تیره. مثل پنالتی های تباه شده. هر چه هست، هیچکس به اندازه او خودی ها و رقیب را غافلگیر نمی کند. قابل پیش بینی نبودن، اصلِ سازنده نبوغ است و هنوز هم حرکت بعدی طارمی، برای هیچکس قابل پیش بینی نیست. برای او، آرزوهای بزرگ تری داریم اما دیگر یاد گرفته ایم که اجازه بدهیم با نقشه هایش غافلگیرمان کند. اروپا، مقصد دوری برای جوان اول بوشهر نیست. جوانی که فقط 3 سال بعد از وداع با لباسِ سربازی، پیراهنِ قهرمان دربی را بر تن می کند. ستاره گام های بلند. فرارهای مهیب.