فوتبال را قومیتی نکنیم

همه ایران و حتی بسیاری از هواداران خود پرسپولیس علاقه دارند ماشین سازی با تمام وجود مقابل سرخپوشان پایتخت قرار بگیرد و هر نتیجه ای که بناست ثبت شود، در اوج شرافت و پاکی رقم بخورد.

دغدغه ها و فشارهای روانی رضا مهاجری هم قابل درک است. او آدم خوب و سالمی به نظر می رسد که تیمش هم فوتبال را بلد است، اما این جمله که: «آرزوی بهترین مقام ها را برای دو تیم تبریزی دارم» حرفه ای نیست.

تراکتورسازی به شما چه؟ این جمله ها را هیچ جای دنیا نمی شنوید. سرمربی چلسی هرگز نمی گوید آرزویش بهترین اتفاقات برای تیم های لندنی است. اسپانیول به بارسلونا مربوط نیست، همانطور که هواداران رئال مادرید سایه اتلتیکویی ها را با تیر می زنند. پیش از این در ایران هم سابقه نداشته مربیان یا مدیران و بازیکنان سرخابی ها یا سایپا و پیکان برای همه تیم های تهرانی آرزوی موفقیت کنند. همین ظرایف است که فرهنگ هواداری را مخدوش می کند و فضای استادیوم ها را به هم می ریزد. مواظب کلماتی که استفاده می کنیم باشیم.

فوتبال را «قومیتی» نکنیم. این لیگ برتر است، نه لیگ استانی قدس. وقتی مالک و مربی اینطور حرف می زنند، تکلیف بازیکنی مثل فرید بهزادی کریمی هم روشن است؛ کسی که آشکارا سپاهان را برای قهرمانی به پرسپولیس ترجیح می دهد، در حالی که خودش بازیکن ماشین سازی است!

این ملغمه پرآشوب از کجا می آید؟ به خدا کسی دشمن شما نیست، اما کاش درست حرف زدن را بیاموزیم؛ حتی اگر تنها لیگ دنیا باشیم که دو تیم با یک مالک حقیقی دارد، حتی اگر نان مان دست کسی بود که دوست داشت این جملات را از زبان مان بشوند.

اگر واقعا راهی برای استفاده از کلام پاکیزه نداریم، گاهی «خاموشی» را بیازماییم. شما را به خدا به لاشه هزار زخم و پیکر نیمه جان حرفه ای گری در این فوتبال رحم کنید.