فوران گلزنان جوان در فوتبال ایران/ پل صعود به جام جهانی بیست و یکم

قرار گرفتن سه جوان آینده دار در صدر جدول گلزنان لیگ برتر، امیدها را به آینده فوتبال «ملی» بیشتر کرده است.

آنها مهدی طارمی از پرسپولیس، مهرداد محمدی از راه آهن و حسن بیت سعید از استقلال خوزستان هستند. زدن 6 گل در 10 مسابقه که فقط معدلی قدری بالاتر از نیم گل در هر دیدار را به دست می دهد، کار خیره کننده ای نیست اما حضور جوان هایی که «وجود» درخشش در لیگ برتر را در خود یافته اند و بدون ترس و با خودباوری در پیشانی خط حمله تیم شان وسیله گلزنی و پایه امیدواری تیم های خود شده اند، برای کل فوتبال ما نیز امیدساز است و به ما می گوید ضعف سنتی ما در کارهای تهاجمی و قصورهایمان در امر گلزنی و ضعف در زدن ضربات آخر کمی تا قسمتی در حال رفع و جبران است و آینده می تواند بهتر از امروز باشد.

کافی است توجه کنیم که امثال سجاد شهباززاده و داریوش شجاعیان نیز در خطوط حمله در سایر تیم های لیگ (استقلال تهران و گسترش فولاد) خودنمایی می کنند و لیگ پانزدهم قدری بیشتر از لیگ های اخیر به ما نفر و نیرو در این زمینه معرفی کرده است. اوجگیری حسن بیت سعید جوان اول استقلال خوزستان از همه شگفت انگیزتر بوده است زیرا او از «لیگ یک» و بدون تجربیات کافی پای در لیگ برتر نهاده و با این وجود طوری با خونسردی بازی و گلزنی می کند که انگار سال هاست در این لیگ به میدان می آید. اضافه کنید به نام هایی که آمد، افرادی چون مهدی ترابی از سایپا را که به تیم ملی رفته و آنجا بسیار شجاعانه گلزنی هم کرده است و همینطور امید عالیشاه را که هر چند امسال در حد افراد فوق الذکر ندرخشیده اما بازیگری باهوش است و همین طور مهدی شریفی را که هر چند در نزول کلی سپاهان کمرنگ شده اما بسیار با استعداد است و یک قدم با لژیونر شدن فاصله دارد. و باز اضافه کنید به همه این نام ها اسامی غیرقابل انکار سردار آزمون و علیرضا جهانبخش را که بی نیاز از توصیف اند و آنقدر جوان اند که همین حالا می توانند (و باید) تیم ملی امید را نیز همراهی کنند.

هیچ یک از آنها علی دایی نمی شوند و «شهریار» فوتبال ایران به لحاظ کلاس و کیفیت کار همچنان برترین نوک حمله تاریخ فوتبال ایران است و تا اطلاع ثانوی دست نیافتنی می نماید اما در خلأ 10 ساله ای که بعد از رفتن دایی از تیم ملی و پایان دوره بازیگری وی به وجود آمد، عصر فعلی پربارترین دوره درخشش گلزنان جوان است. گلزنانی که همه می خواهند «دایی» شوند و البته نمی شوند اما نیازهای تیم ملی را تامین و ضعف های تهاجمی آن را تا اندازه ای رفع می کنند و می توانند پل صعود تیم ملی به جام جهانی بعدی شوند. جامی که به سال 2018 در خاک روسیه برگزار می شود و دوره بیست و یکم این رقابت ها به حساب می آید. خوشبختانه سرمربی تیم ملی ایران نیز از درخشش نفرات مزبور غافل نمانده و اکثر آنها را فراخوانده و به کار گرفته و ترابی چنان خوب کار کرده که کارلوس کی روش نمی داند بین او و آزمون کدامیک را مهاجم هدف بینگارد و جهانبخش را بعد از رفع مصدومیتش در کجای سیستم خود قرار دهد و اگر همانقدر به مهرداد محمدی اعتماد پیدا کرد که به برادر دوقلویش دارد، برای او چه مکانی را در نظر بگیرد و اگر همه آنها را به بازی بگیرد، با مهدی طارمی چه کند!

نسل قبلی مهاجمان تیم ملی که به خاطر اندیشه های تدافعی حاکم بر تیم ملی عملا به هافبک های کاذب تهاجمی تبدیل می شدند و مسعود شجاعی از بارزترین آنها و محبوب سرمربی تیم ملی بوده است رو به غروب می روند و چه زمانی بهتر از دوره کنونی برای شکوفایی نسل جوان تری که از اکثر عناصر درخشش در صحنه های مهم بهره می گیرد و مهمتر از همه اینکه خودش را کوچک نمی انگارد. نگاه کنید به شهامت ذاتی مهدی ترابی و حرکات مهرداد محمدی در عرض و طول زمین و نوع ضربه زنی بیت سعید. بچه های دیروز لیگ تبدیل به جوانان بالنده فوتبال ایران شده اند و اگر انصاف در کار باشد می توانند به هر دو تیم ملی بزرگسالان و امیدها سرویس بدهند. این یک امید دلپذیر و یک باور شیرین برای فوتبالی است که آنقدر حاشیه دارد که نکات مثبتش اصلا دیده نمی شود و بخصوص مهاجمان جوانش که حالا گلزنی را به شیوه ای مدرن تر و بهتر برای ما تعریف و توصیف می کنند و برای حریفان ایران خط و نشان می کشند.

این فوران دلچسبی است که یک لیگ نه چندان زیبا رو را قشنگ و دلپذیر می کند.