لیگ سرخ؛ تکرار همیشگی

بازی پرسپولیس در شرایطی مقابل پارس جنوبی جم برگزار شد که برخلاف سال های گذشته کار قهرمانی به هفته آخر کشیده بود و کوچک ترین اشتباهی، باعث ثبت یک خاطره تلخ در ذهن سرخ ها می شد، اما پرسپولیسی ها با یک بازی حساب شده پارس جنوبی جم را شکست دادند تا میانگین امتیازشان از دو فراتر رود و برای سومین سال متوالی قهرمان لیگ برتر ایران شوند!

اعتبار این قهرمانی را بیش از همه باید به برانکویی داد که در چند سال اخیر ثبات فنی را به باشگاه آورد. مربی کروات پرسپولیسی ها با وجود تغییرات زیاد در کادر مدیریتی باشگاه توانسته به خوبی شرایط مثبتی را ایجاد کند تا تیم پرسپولیس، امروز قدرت نمایی خود را بر فوتبال ایران جشن بگیرد. برانکو زمین تمرین تیم را ثابت کرده و به بازیکن های تیمش وظیفه ای بیش تر از یک تمرین کننده داده است؛ کاهش تغییر زمین تمرینی کاری بود که برانکو برخلاف تیم های مدعی دیگر در این چند سال انجام داد و نتیجه اش را هم گرفت.

گام بعدی را برانکو با ایجاد ثبات در نقش های اصلی تاکتیکی اش برداشت، او در این سال ها بیش از همه به بیرانوند، سید جلال حسینی، کامیابی نیا و علی علیپور بازی داد تا این بازیکنان باوجود تمام افت های مقطعی خود، نقش زیادی در این موفقیت داشته باشند.

برانکو بعد از تجربه ناموفق جام جهانی 2006، تفکر کلی جامعه ایرانی را به خوبی شناخت و وقتی بعد از چند سال برای هدایت پرسولیس به ایران باز گشت، به حرفه ای ترین شکل ممکن آن را به نفع خود تغییر داد. در دو قطبی با کیروش شرکت کرد و از آن برای برداشتن فشار از روی تیمش، به بهترین شکل استفاده کرد. او همچنین از این راه دستمزد خود را افزایش داد و شاید بهترین تعریف بد از برانکو و کار هایی که او انجام داده را، رامتین جباری با عبارت «توی زمین کوچ و بیرون زمین از تیمش حفاظت کرد؛ کسی که جنس حاشیه را شناخت، مسلط شد، و حتی هدایت شان کرد!» کرده است و کلمه به کلمه اش گویای درس گرفتن برانکو از اشتباهات گذشته اش است.

برآیند تمام این مسائل قهرمانی را برای پرسپولیسی ها به ارمغان آورد و باعث شد که آن ها جدا از پرافتخارترین تیم لیگ های داخلی به پرافتخارترین تیم لیگ برتر هم تبدیل شوند و به کلمه «سلطه» در فوتبال ایران معنای تازه ای ببخشند