نه؛ تو پرسپولیسی نیستی

علی دایی یک قهرمان ملی است؛ یک سرمایه اجتماعی که پایگاهش با فعالیت های نوع دوستانه اخیر بهتر و بهتر هم شده است.

همه این محبوبیت و مقبولیت نوش جان شهریار؛ اگر او که یک آدم مستقل و خودساخته است بالا نباشد، پس بالانشینی حق چه کسانی است؟ همه اینها سر جای خودش درست، اما به نظر می رسد «پرسپولیسی» بودن او یک تعارف است که انگار آدم ها در رودربایستی آن را قبول می کنند. خود دایی هم در اعماق وجودش به خوبی می داند که هیچ وقت پرسپولیسی نبوده، نیست و نخواهد بود. او استقلالی هم نیست. اصلا بعید است گرایش فوتبالی خاصی داشته باشد. دایی بیشتر از همه یک «دایی چی» است.

 او فقط هوادار تیم خودش و اصلا خود خودش است. علی آقا در کنفرانس قبل از بازی شنبه گفته: «من پرسپولیسی هستم، اما فردا با تمام وجود بازی می کنیم.» قطعا همینطور است و اصولا علی دایی را با چیزی جز شرافت نمی شود شناخت، اما بیایید یک بار برای همیشه این تعارف پرسپولیسی بودن را کنار بگذارید. کدام پرسپولیسی هر بار بعد از موفقیت مقابل این تیم اغراق آمیزتر از همه بردهای عمرش شادی می کند؛ طوری که انگار مشت گره کرده اش را بر دهان دشمن خونی کوبیده؟ کدام پرسپولیسی از پرسپولیس دو برابر سایپا پول می گیرد و به خاطر صد میلیون مالیاتی که اساسا خودش باید می داده، 28 نامه تهدیدآمیز می نویسد؟ کدام پرسپولیسی یک هفته قبل از بازی تاریخی با کاشیما دعوا و بزن بزن را تا خود تونل ورزشگاه ادامه می دهد و یک هفته بعد، مقابل تشویق معنادار استقلالی ها سر تعظیم فرود می آورد؟

نه آقای دایی، اگر وجود شما به صد قسمت تقسیم شود، حتی یک قسمتش هم پرسپولیسی نیست که البته هیچ اشکالی هم ندارد.