نیمکت پرسپولیس و پی بردن به یک فاجعه

 انتقاد از حمید درخشان این روزها به آسان ترین کار ممکن تبدیل شده است. مربی بازنده را دوست و دشمن می نوازند و در این راه رحم هم نمی کنند.

درخشان شايد اگر با پاي خودش مي رفت و شكست در پرسپوليس را مي پذيرفت، اين فشارها به حداقل مي رسيد اما او بر ماندن در پرسپوليس اصرار كرد. اصرار حتي بابت آن كار بدتر از اشتباه! اشتباهي در حد ارائه برنامه دو ساله كه ترديد نداريم نه هيأت مديره به تبعات اين خبر فكر كرد و نه حتي خود درخشان به آخر و عاقبتش انديشيد.
در هر حال طبيعي است كه درخشان دوست دارد سرمربي پرسپوليس باقي بماند. مگر پيش از او علي دايي دوست داشت برود؟ مسلماً چنين نيست و دايي هم با تصميم شخصي رئيس هيأت مديره پرسپوليس از سمت خود بركنار شد.

حميد درخشان اما شوك مورد نظر پرسپوليس نبود. او نه در جام حذفي نتيجه گرفت و نه در ليگ با پرسپوليس رستگار شد. گاهي وقت ها در مربيگري چنين اتفاقاتي پيش مي آيد و يك مربي به هر دري مي زند، حتي يك روزنه هم برايش گشوده نمي شود.

تمام اميد درخشان اين است كه چند برد پشت سر هم بياورد و فضا را به سود خود تلطيف كند اما گاهي اوقات اين طور مي شود ؛ يعني نمي شود و چرخ روزگار به نفع ما نمي چرخد.
ما هم مي توانيم دوباره درخشان را با واژه هاي خود سلاخي كنيم. مي توانيم او را زير سؤال ببريم. مي توانيم تا جايي كه در توان داريم از درخشان انتقاد كنيم اما تصور مي كنيم مادامي كه او متوجه فاجعه نشود، نوشته هاي ما مثل آب در هاون كوبيدن است.

ما دوست داريم خود حميد درخشان به عنوان يك بازيكن فوتبال، نخبه و يكي از بهترين بازيكنان اين مملكت به اين نتيجه برسد كه پرسپوليس با حضور او رستگار نمي شود. اصرار براي ماندن در اين تيم، همان تتمه اعتباري كه در مربيگري براي او باقي گذاشته را مي سوزاند. دوست داريم خود او متوجه اين واقعيت شود...