واقعا کت قهرمانی برای ما بزرگ است؟

سبقه و سابقه ایران این است. بیشترین تعداد بازی در جام ملت ها با 67بازی به اتفاق کره ای که حذف شد و کت نیمه نهایی هم برایش گشاد بود چه رسد به قهرمانی.

برای ایران با هشت بار حضور در نیمه نهایی این مرحله شبیه خاطره است و اگر 43سال است قهرمان جام نشده ایم اما بعد از سه قهرمانی، در سال 2004 تیم ملی با برانکو چهار بر سه کره را برد و به نیمه نهایی رسید و در اوج شایستگی با ناداوری تن به حذفی ناباورانه در ضیافت پنالتی ها داد و سوم شد.

در جام ملت های 96 امارات هم عربستان را در اوجش با سه گل و کره را با شش گل له کردیم و بار دیگر در نیمه نهایی با ناداوری محض مقابل عربستان از صعود  به فینال بازماندیم. ما با ابراهیمی و دهداری هم در دهه هشتاد میلادی رویای نیمه نهایی را خاطره کردیم  و در پنالتی ها به فینال نرسیدیم.

حرف ما این است که؛ نباید بخاطر ترفند یا هر چیزی ابهت و این همه افتخار را قربانی کرده و نادیده  گرفته و بگوییم کت قهرمانی برای ما بزرگ است. اتفاقا ما هشت سال ثبات و هزینه های کلان و بسیاری رفتارهای غیرقابل تحمل را متحمل شدیم برای قهرمانی و حالا که بهترین قرعه را تا نیمه نهایی داشته و کره و ژاپن و استرالیا فراتر از حد تصور متزلزل هستند، قهرمانی شایسته یوزهای ایرانی است نه هیچ تیم دیگری.