گزارش فنی؛ پرسپولیس به هدفش رسید؟

 اگر جزو آن دسته از علاقه مندان فوتبال هستید که دوست دارید بازی های حساسی به سان ال کلاسیکوی وطنی پُرگل از آب دربیاید، این بازی انتخاب درستی برای شما نبوده است. دلیل آن هم ساده است، شرایط دو تیم در جدول و تعداد هفته های باقی مانده به پایان لیگ!

اول سراغ پرسپولیس برویم که در آستانه هت تریک قهرمانی در لیگ است و اما در آسیا ممکن است حتی از گروهش صعود نکند! پنج امتیاز بالاتر از تیم دوم جدول (البته با یک بازی بیشتر) و هفته آینده باید به یادگار امام لشگرکشی کند. در حقیقت گرفتن دو امتیاز از مجموع این بازی با سپاهان و تراکتور هم می تواند آنها را در فاصله دو بازی نسبتا آسان با ماشین سازی و پارس جم، افسار قهرمانی را در دستان خودشان نگه دارد.

نیمی از این راه طی شد و حالا می ماند تک امتیاز بازی با تراکتور. پس نتیجه می گیریم ریسک بازی تهاجمی و یورش همه جانبه برای برانکو می توانست عواقب نگران کننده ای برای دستیابی به سومین قهرمانی پیاپی داشته باشد. این یک امتیاز جایی ارزش بالای خود را نشان خواهد داد که به عنوان مثال همین فردا استقلالی ها در مشهد امتیاز از دست بدهند!

اما برویم سراغ سپاهان، تیمی که روی کاغذ شانس قهرمانی دارد و انتظار بیشتری از آنها می رفت تا برای بُردن پرسپولیس در آزادی تقلا کنند. با اینکه زردپوشان اصفهانی تمام نفراتشان را در اختیار داشتند و اتفاقا بهترین بازیکن شان یعنی کی روش استنلی مزاحمت های شجاع خلیل زاده غایب را در طول نود دقیقه احساس نمی کرد اما سیستم بازی تیم قلعه نویی آن چیزی نبود که بتواند استنلی را داخل باکس پرسپولیسی ها نگه دارد. به نظر می رسید امیر قلعه نویی هم بیشتر از اینکه دنبال زدن گل باشد، در درجه اول گل نخوردن را در دستور کار تیمش قرار داده بود و در مجموع هر دو تیم روی استفاده از ضدحمله ها حساب کرده بودند!

به تمام این موارد فنی اضافه کنید، اتمسفر پرالتهاب آزادی که اجازه شکل گرفتن بازیِ بدون توقف را از هر دو تیم گرفته بود. دُرست در لحظاتی که با حمله یک تیم، انتظار پاتک تیم مقابل را می کِشیدیم تا بازی گرم شود و به سوی فتح دروازه ها برویم، یک خطای معمولی با هجوم بازیکنان دو تیم و اعتراضات شان همراه می شد و البته مربیان دو تیم هم (خصوصا کادر فنی سپاهان و امیر قلعه نویی) به آتش این حاشیه ها می افزودند.

خلاصه اینکه این بازی در طول نود دقیقه تنها دو ضربه در چارچوب داشت و همین موضوع نشان می دهد بازیکنان دو تیم بیشتر از اینکه بخواهند روی کارهای هجومی تمرکز داشته باشند، انرژی و تلاش شان را در جای دیگری گذاشته بودند؛ دفاع و درگیری!