آسمان تو کجا، آسمان من کجا

ضرب المثل مزخرف زياد داريم، اما يكي از آشغال ترين آنها همان است كه مي گويد: «آسمان همه جا همين رنگ است»؛ يك دروغ بزرگ، يك قوت قلب واهي براي تشويق آدم ها به درجا زدن، به احساس خوشبختي كاذب. همين چند روز پيش بود كه از آسمان هلند براي كودكان مريض بستري در بيمارستان عروسك مي باريد. تعداد عروسك ها از شماره خارج بود. هواداران دن هاخن تصميم گرفتند قبل از آغاز بازي با پرتاب عروسك برای کودکان بیمار حاضر در كنار زمين، این بچه ها را خوشحال كنند؛ كاري كه قبلا طرفداران فاينورد و بتيس اسپانيا و خیلی تیم های دیگر هم انجامش داده بودند.

از آسمان ايران اما براي پسربچه هاي هفت ساله، برق مي بارد، سيم لخت، «مرگ» مي بارد. آنجا سوغاتي ورزشگاه براي بچه ها لبخند و دلگرمي است؛ اينجا اما استاديوم كفن به قواره فرشته ها مي دوزد. كفن؛ عجب لباس كريهي براي يك طفل معصوم هفت ساله. وقیحانه دروغ گفته اند كه اين آسمان، همان است. زير آسمان آن شهر، استاديوم خط مقدم جنگ نيست و مادرها براي زدن «بوسه آخر» بر صورت پسران شان وقت كم نمي آورند. پدر عماد گفته «از خون پسرم نمی گذرم.» کجای کاری برادر؛ آنها که باید، خیلی وقت است از خون من و تو گذشته اند. لونا را یادتان هست؟ همان دختر نوجوان تیم ملی دوومیدانی که چند سال پیش زیر یکی از درهای فرسوده همین ورزشگاه آزادی آسیب نخاعی دید. پدر و مادرش می خواستند او تندتر از باد بدود، اما حالا لابد سال هاست که زمینگیر شده، بی آنکه یک نفر حتی یک خط توضیح بدهد، توبیخ بشود، لااقل شرم کند، خجالت بکشد.

شرط می بندم خیلی از شما اسم محمدرضا فهیمی را هم نشنیده اید؛ قربانی بی گناه ریزش سقف در ورزشگاه متقی ساری که با نخاع قطع شده، نوزده سال است تنها سقف اتاق را می بیند. سال که هیچ، فقط نوزده دقیقه سرتان را بالا بگیرید و سقف را نگاه کنید، بعد از خودتان بپرسید این بچه و پدر و مادرش چه کشیده اند در این دو دهه نفرینی. آیا یک نفر «مَرد» در این مملکت پیدا شد که جواب محمدرضا و آن چند مصدوم و کشته شده دیگر را بدهد؟ آسمان شما کجا، آسمان ما کجا؛ آنجا پزشک ها جسد مایکل شوماخر را به زندگی برمی گردانند و اینجا عباس کیارستمی سر و مر و گنده را تقدیم خاک می کنند. آنجا فوق ستاره ها تور بیمارستان گردی و عیادت از بچه های مریض دارند، اینجا پدری با پسر دسته گلش راهی ورزشگاه می شود و بدون او بر می گردد. آسمان ما از سنگ، جان مان ارزان است رفیق عزادارم. اینجا همه مان «تسلیت» لازم داریم.