به بهانه بخشش دیرهنگام شجاع خلیل زاده

توضیحات علیرضا صالحی، رئیس کمیته استیناف درباره دلایل اعلام دیرهنگام حکم شجاع خلیل زاده کاملاً شفاف بود و کمک می کند بفهمیم چرا باشگاه پرسپولیس از آن ناراضی است.

می توان حق را به صالحی داد اگر با عینک کارمندی به ماجرا نگاه کنیم، ولی آنچه دنیای فوتبال و الزاماتش می طلبد فاصله زیادی با فضای معمول اداری دارد.

رئیس کمیته استیناف تأکید می کند که جلسات تنها در روزهای دوشنبه تشکیل می شود و تنها در صورت نیاز اعضای کمیته برای برگزاری جلسات اضطراری فرا خوانده می شوند، ولی فاصله یک هفته برای تیم هایی که هر 4 یا 5 روز یک بار بازی دارند و نتیجه هر بازی می تواند سرنوشت تیم، سرمربی یا مدیرش را تغییر دهد، خیلی زیاد است.

فوتبال ایران سال هاست حرفه ای شده و باشگاه ها برای موفقیت هر فصل چند ده میلیارد هزینه می کنند. بازیکنان مهم ترین ابزار باشگاه ها هستند و محرومیت و مصدومیت شان بدترین خبر برای سرمربی محسوب می شود. پزشکان برای آماده شدن یک بازیکن مصدوم تلاش طاقت فرسایی دارند و انتظار می رود برای رفع محرومیت بازیکنان هم اگر شایستگی اش را داشته باشند، شرایط فراهم باشد.

با این حال کمیته استیناف که زیرمجموعه فدراسیون فوتبال، نهاد بالادستی باشگاه ها است، با شرایط حرفه ای فوتبال فاصله دارد و تقریباً آماتور است، یعنی حضور در جلسات این کمیته مأموریت اصلی اعضای آن نیست و با صراحت می گویند که نمی توانند بیشتر از این برای این پست وقت بگذارند.

فدراسیون و سازمان لیگ از باشگاه ها برای شرکت در لیگ برتر هزینه می گیرند و آنها را ملزم به رعایت استانداردهای بالایی می کنند، ولی در اجرای تعهدات متقابل شان کم کاری دارند و برگزاری جلسات کمیته استیناف با فاصله زمانی نسبتاً زیاد تناقض آشکاری با استانداردهای حرفه ای دارد. بدتر اینکه صالحی در نهایت اعتراف می کند که نبودن تایپیست دلیل دیر شدن اعلام رأی بوده است.

او همچنین به باشگاه ها اعلام می کند که تا آخرین لحظه باید برای شکستن احتمالی رأی منتظر باشند. این ادعا هم فاصله زیادی با واقعیت های فوتبال دارد و از کسانی که در فدراسیون فعالیت می کنند انتظار می رود حداقل شناخت را از فوتبال داشته باشند. ترکیب تیم ها بر اساس تمرینات روزهای قبل از بازی تعیین می شود و منطقی نیست که مربی بخواهد روز بازی آن را تغییر دهد. نمی شود از تیم ها انتظار داشت با زیر سؤال بردن اصول فنی خودشان را با سیستم اداری فدراسیون تطبیق دهند. در واقع این فدراسیون است که اگر ادعای پیشرفت دارد باید خودش را با شرایط روز فوتبال هماهنگ کند و از زیرمجموعه هایش بخواهد منعطف تر باشند.
نکته نگران کننده این داستان فاصله زیاد نیازهای باشگاه های حرفه ای با نگاه اداری زیرمجموعه های فدراسیون است. این دو هم خانواده اند، ولی این تفاوت نگاه نشان می دهد رأس فدراسیون نتوانسته آنها را به هم نزدیک کند.