بودیمیر در نقش مکمل

9  مسابقه و تنها یک گل زده قطعا برای یک مهاجم قابل دفاع نیست اما اگر ماموریت برانکو به ماریو بودیمیر چیزی جز گلزنی باشد، داستان فرق می کند.

مهاجمی که مدافعان حریف را درگیر می کند و به مرکز زمین می کشاند تا وینگرهای سرعتی فرصت حمله از کناره ها را داشته باشند. بودیمیر وظیفه دارد با استفاده از قدرت فیزیکی اش توپ را پشت محوطه جریمه بگیرد، با آن حرکت کند و موقعی که خط دفاع حریف به داخل محوطه جریمه جمع می شود، پاس کلیدی اش را ارسال کند.

 کدام یک از منتقدان بودیمیر متوجه شده اند که در حضور او، علیپور شعاع حرکتی بزرگ تر و موقعیت های بیشتری دارد؟ بودیمیر در کرواسی هم همین ماموریت را داشت وقتی چند ماه پیش همراه دیناموزاگرب در پلی آف لیگ قهرمانان اروپا برابر آستانه قزاقستان و یانگ بویز سوییس قرار می گرفت و با درگیر کردن مدافعان حریف، بازیکنان کناری را در موقعیت بهتری قرار می داد. اگر هدف برانکو و خواسته اش از بودیمیر فقط گلزنی بود، در هر بازی شاهد ارسال از کناره ها روی سر او بودیم که اتفاقا در سرزنی تبحر دارد.

مقصد هیچ کدام از ارسال های قرمزپوشان اما روی سر بودیمیر نیست چرا که کارگردان پرسپولیس تصمیم گرفته به جای نقش اول، نقش مکمل را به این مهاجم بسپارد.