بیچاره کالدرون با این جماعت عجول

اگر قرار باشد فقط یک فاکتور را به عنوان شناسنامه جامعه ایرانی معرفی کنیم، احتمالا برازنده ترین فاکتور علاقه شدید مردم ما به قضاوت های عجولانه است.

وقتی پرسپولیس بازی اولش در جام شهدا را به سایپا باخت، موج عجیبی از تحلیل ها و تفسیرها شکل گرفت و کارشناسان و ملت همیشه در صحنه با دیدن همان نود دقیقه سرنوشت تیم را تا پایان فصل مشخص کردند. یعنی امکان ندارد فقط یک سر سوزن از این همه درایت و تیزهوشی بین بقیه مردم دنیا یافت شود. هرچه هم به این جماعت می گفتی این فقط یک بازی دوستانه، آن هم در فصل بدنسازی با نفرات عمدتا ذخیره بوده و اصلا قرار هم نیست نتیجه چنین مسابقه ای مهم باشد، به خرج کسی نمی رفت که نمی رفت.

بعد هم نوبت به گروه دوم رسید. پیروزی چهار گله برابر نیروی زمینی، باعث شد بخش دیگری از فوتبالی ها قربان صدقه تیم بروند و قدرت ارتش سرخ را یادآوری کنند؛ غافل از اینکه تیم حریف یک رقیب دسته اولی بوده و حتما جنس مسابقات لیگی با این بازی تفاوت فاحشی خواهد داشت.

اینقدر هول نزنید. سرمربی پرسپولیس عوض شده و زمان می برد تا کالدرون روی این تیم مسلط شود. حتی سیستم او هم تازه است و بازیکنان فعلا باید با آن آشنا شوند. فعلا نکات مهم دو بازی پرسپولیس، چیزهایی مثل عدم تمرکز بیرانوند و علیپور، آمادگی خیره کننده محمد نادری و البته روبه رو شدن با همان محسن ربیع خواه همیشگی(!) است. بقیه اش پیش داوری های ماست که ارزشی ندارد.

بیچاره کالدرون که ناچار است برای این ملت عجول کار کند. آیا حداقل ده هفته به او زمان می دهند تا کارش را بکند؟