ماجرای یک سقوط تاریخی

سکانس اول؛ تابستان نود: علی دایی از نیمکت پرسپولیس کنار گذاشته شد و جای او را به حمید استیلی دادند، اما چنان جو اجتماعی سنگینی پیرامون این انتخاب به وجود آمد که شعارها علیه استیلی را از دقیقه چهل اولین بازی فصل استارت زد و نهایتا کل عمر مربیگری حمید را به پایان برد.

سکانس دوم؛ تابستان نود و دو: علی دایی در وضعیت امروز یحیی گل محمدی بود. او با باشگاه راه آهن قرارداد رسمی داشت و البته نیمکت پرسپولیس هم خالی مانده بود. سرخ ها دنبال دایی بودند و این رویکرد از جانب بخشی از بدنه هواداران حمایت می شد. مدیران راه آهن اما در قبال صدور رضایت نامه دایی مقاومت می کردند، مقاومتی که شکست و دایی نهایتا سرمربی پرسپولیس شد.

سکانس سوم؛ تابستان نود و هشت: علی دایی با هیچ کجا قرارداد ندارد، نیمکت پرسپولیس هم خالی است، اما هر یک کامنت موافق شهریار در فضای مجازی، با صد پاسخ مخالف منفی باران می شود. برخی شایعات تایید نشده حاکی از آن است که دایی به خاطر اظهاراتش در ماجرای برکناری از سایپا به صورت غیررسمی ممنوع الفعالیت شده؛ تنها منع و مشکل شهریار اما همین نیست. الان پرسپولیس به عنوان تیم قدیمی دایی و پایگاه او در فوتبال باشگاهی ایران، سرمربی ندارد و با شرایط بحرانی و عجیبی دست و پنجه نرم می کند. شاید انتظار می رفت در این شرایط نام دایی به عنوان گزینه جدی سرخ ها مطرح باشد و اصرار هواداران برای حضور او در پرسپولیس، بر هرگونه ممنوعیت احتمالی فائق شود، اما نکته اینجاست که شهریار فوتبال ایران حتی در پهنه گمانه زنی های عادی هواداران هم غایب است. شعار دادن به سود او پیشکش؛ چرا ملتی که برای صدور رضایتنامه او توسط راه آهن چنان جوی ساخته بودند، امروز از دایی آزاد حتی مختصر یادی هم نمی کنند؟ خود شهریار در خلوتش باید به این سوالات فکر کند و ببیند چرا اینطور از چشم بخشی از مردم افتاد؟ این فقط یک فرضیه است؛ اینکه شاید با زمین و زمان درگیر شدن و فریاد کشیدن به جای ارایه بازی های زیبا و تاکتیکی، یکی از دلایل سقوط چشمگیر دایی و جابه جایی تاریخی نقش او با یحیی گل محمدی بوده است.

ما در این سال ها از دایی جام های کمتر و جنگ های بیشتری دیدیم؛ ستیزه های بی پایانی که دامنه اش حتی به درگیری های بیهوده و کم ارزش با خود پرسپولیسی ها هم کشید و مثلا یک هفته قبل از فینال آسیا، سرخپوشان را تا خرخره در بحران فرو برد. برو خوب فکر کن و ببین چرا دیگر کسی نمی گوید دایی، آقای دایی!