نه وزیر نه وکیل؛ فقط کریم

راستش این است که از تماشای این صحنه ها نباید زیاد لذت ببریم. این انگار یک جور نشئگی جهان سومی است، اما هر چه می خواهید اسمش را بگذارید.

از اینکه کریم باقری در دقایق آخر داربی آنطور وارد مضحکه دعوای سرخابی ها شد و بازیکنان خودی را متفرق کرد، غرق لذت شدیم. شما فقط نفوذ این کاراکتر را ببینید که با فریاد یا حتی برخورد فیزیکی به جان ستاره های میلیاردی می افتد، اما حتی یک نفر از این جماعت جرات ندارد توی چشم او نگاه کند.

بازیکنان امروزی از هر رنگی، نصف اکت های شان در زمین به خاطر اینستاگرام و فالوورها و مخاطبان خاص است، اما هیچکدام از اینها جرات ندارند به خاطر آبروداری جلوی همان قوم و قبیله هم که شده، بالاتر از گل به آقا کریم بگویند. اینها فقط سرشان را پایین می اندازند، یک «چَشم» می گویند و برمی گردند؛ آنچه از عظمت کریم باقری، یکی از بزرگترین و کاریزماتیک ترین ستاره های تاریخ فوتبال ایران ناشی می شود.

قطعا نقش کریم در موفقیت های دوره برانکو کم نبود و این نقش در دوره کالدرون هم همچنان می تواند پابرجا باقی بماند. این یک موهبت بزرگ برای پرسپولیسی هاست؛ چیزی که جایش در استقلا خالی است و واقعا دیگر به وزیر و وکیل هم ربطی ندارد!